„Właśnie urodziła – ojczym i ojczym wręczają jej papiery rozwodowe, nieświadomi, że potajemnie jest miliarderką!” Metaliczny zapach krwi i środka dezynfekującego unosił się w powietrzu szpitalnej sali. Valentina Rodriguez tuliła do piersi swojego nowonarodzonego syna, Leo; maleńkie serduszko biło miarowo pod białym kocem. Jej dłonie drżały – nie ze słabości, ale przy łóżku, w środku najszczęśliwszego dnia jej życia, stali czterej mężczyźni, którzy zamienili jej świat w koszmar: jej mąż, Christopher, jej rodzice, Margaret i William, oraz ta trzecia kobieta – Jessica. Jessica była ubrana jak na koktajl, nie do szpitala. Jej diamentowe kolczyki lśniły w świetle jarzeniówek, a jej uśmiech był jednocześnie słodki i zaraźliwy. Na jej palcu lśniła obrączka Margaret. „Podpis” – syknął i rzucił plik papierów na kolana Valentiny. „Już wystarczająco odebrałaś naszej rodzinie”. Christopher nic nie powiedział. Nie odważył się nawet na nią spojrzeć. Valentina zerknęła na papiery rozwodowe, a potem na płaczące dziecko. Puls walił jej jak młotem w uszach. „C-co się stało?” – zapytał drżącym głosem. Margaret uśmiechnęła się sarkastycznie. „Twoja wolność”. Jesteś nikim, pojawiłaś się znikąd. Uwięziłaś naszego syna w tej ciąży, ale teraz to już koniec. Christopher zasługuje na coś lepszego. Ona zasługuje na Jessicę. Jessica zrobiła krok naprzód i uniosła rękę. „Już mnie wybrałeś” – powiedział cicho, wyciągając pierścionek. „Dał mi go w zeszłym tygodniu”. Potem wyciągnął telefon – a zdjęcia uderzyły go mocniej niż jakikolwiek policzek. Christopher i Jessica całujący się w restauracji. Trzymający się za ręce w Paryżu. Spanie w pokoju hotelowym. Mowa ciała Valentiny odzwierciedlała głos Williama. „Podpisz papiery”. „Weź 50 000 dolarów i zniknij. Dziecko zostaje z nami”. Mocno przytuliła Leo, a jej serce pękło. „Nie możesz poślubić mojego syna”. Ale Margaret zrobiła krok naprzód i wyciągnęła ręce do noworodka. Walentyna krzyknęła: „Nie!” i dziecko zaczęło płakać. Wkroczyła ochrona szpitala.