tem ja kontynuowałam ze zwyczaju. Osiem lat, w których przyzwyczaiłam się do myśli, że nie mam siostry.
A potem nadeszła sobota.
Zmywałam po obiedzie. Mąż Mirek siedział przed telewizorem, syn dzwonił, że przyjedzie z wnuczką w niedzielę. Normalny dzień. Telefon zadzwonił i na ekranie wyświetliło się imię, którego nie skasowałam przez te wszystkie lata – sama nie wiem dlaczego.
“Renata? To ja, Jola.”
Głos miała inny niż pamiętałam. Cieńszy, jakby zmęczony. Albo jakby długo nie używany do rozmów z kimś bliskim.
“Słucham” – powiedziałam. Nic więcej. Bo co miałam powiedzieć?
Jolanta zaczęła mówić szybko, bez przerw, jakby bała się, że odłożę słuchawkę. Że ma chore kolano, że na NFZ czeka się dwa lata, że prywatnie operacja kosztuje piętnaście tysięcy, że jej mąż odszedł trzy lata temu, że dom zjada wszystkie pieniądze. Że nie ma do kogo się zwrócić. Że jestem jej siostrą.
“Jestem twoją siostrą” – powtórzyła, jakby to odkryła właśnie teraz, po ośmiu latach.
Stałam przy zlewie z mokrymi rękami i czułam, jak coś we mnie ściska się i twardnieje. Jak beton, który lałam wokół siebie przez te wszystkie lata, żeby się nie rozsypać.
“Jolanta” – powiedziałam spokojnie. “Przez osiem lat nie zadzwoniłaś zapytać, czy żyję. Nie wiem, co mam ci teraz odpowiedzieć.”
“Ale to operacja, Renata. Ja ledwo chodzę.”
