Tata zachorował dziewięć lat temu. Rak płuc – dwa lata chemii, szpitali, nocnych dyżurów przy łóżku. Jolanta przyjechała trzy razy. Za pierwszym – na dwie godziny, bo musiała wracać, bo pies, bo remont, bo coś tam.
Ja brałam urlopy, zwolnienia, zamieniałam się ze współpracownikami na zmiany. Karmiłam tatę, myłam, woziłam na naświetlania. Nie narzekałam. To był mój tata.
Kiedy odszedł, okazało się, że rok wcześniej – rok, kiedy już prawie nie wstawał z łóżka – mama namówiła go na przepisanie mieszkania na Jolantę. Testament notarialny, wszystko zgodnie z prawem.
Mama twierdziła, że tak będzie sprawiedliwie, bo Jolanta ma trudniejszą sytuację. Jolanta, która przyjeżdżała trzy razy. Jolanta, która nie zmyła ani jednego talerza. Jolanta, która nie wiedziała nawet, jakie leki tata bierze.
Próbowałam rozmawiać. Z mamą, z Jolantą, z obiema naraz. Mama powtarzała: “Nie kłóćcie się, tata by tego nie chciał”. Jolanta wzruszała ramionami. “To była jego decyzja” – mówiła, patrząc gdzieś obok mnie, jakbym była szybą, przez którą widać coś ciekawszego.
Jolanta sprzedała mieszkanie po tacie w ciągu pół roku. Kupiła sobie dom pod miastem, z ogródkiem i garażem. Przestała odbierać moje telefony. Nie przyszła na moje pięćdziesiąte urodziny.
Na pogrzebie mamy, cztery lata temu, stałyśmy po dwóch stronach grobu i nawet na siebie nie spojrzałyśmy. Ktoś z rodziny powiedział: “Szkoda, że Władek tego nie widzi”. Miał rację. Tata by tego nie przeżył.
Osiem lat bez jednego słowa. Osiem wigilii, kiedy na stole stał pusty talerz – bo mama tak chciała, a po
