Siostra nie odzywała się do mnie osiem lat. W sobotę zadzwoniła jak gdyby nigdy nic. Gdyby ktoś mi powiedział, że jedno zdanie wypowiedziane przez telefon może boleć bardziej niż osiem lat milczenia – roześmiałabym się.
A potem usiadłabym na podłodze w kuchni i płakała, dokładnie tak, jak zrobiłam to w sobotę, z telefonem w jednej ręce i ścierką do naczyń w drugiej.
Moja siostra Jolanta jest ode mnie starsza o cztery lata. Kiedy byłyśmy małe, w naszym mieszkaniu na osiedlu w Kaliszu spałyśmy w jednym pokoju.
Wieczorami, kiedy tata oglądał mecz, a mama prasowała w kuchni, opowiadałyśmy sobie różne bzdury. Że będziemy mieszkać razem w wielkim domu. Że nigdy się nie pokłócimy. Miałam dziesięć lat i naprawdę w to wierzyłam.
Pracuję w wydziale komunikacji od dwudziestu trzech lat. Moje życie jest uporządkowane – musi takie być, bo inaczej bym zwariowała.
