Złożyłyśmy wniosek o nadanie klauzuli wykonalności i skierowałyśmy sprawę do komornika. Ale to nie wszystko – prawniczka złożyła też wniosek o wyjawienie majątku. I tu zaczęło się robić ciekawie. Bo okazało się, że Monika pracowała w firmie cateringowej na pełen etat. Że razem z Jerzym kupili samochód – używany, ale jednak. Że remont kosztował, jak oszacował biegły, ponad trzydzieści tysięcy.
Pieniądze były. Tylko nie dla mnie.
Sąd wyznaczył termin posiedzenia. Jerzy przyszedł z opuszczoną głową, bez Moniki, bez nowej kurtki. Sędzia był konkretny. Dał Jerzemu trzy miesiące na rozpoczęcie spłat – albo komornik zajmie nieruchomość.
Na korytarzu sądu Jerzy dogonił mnie.
– Wiesława, no nie rób mi tego – powiedział cicho. – Chcesz mnie z domu wyrzucić?
Stałam pod tablicą z rozkładem rozpraw, z torebką przyciśniętą do piersi, i patrzyłam na człowieka, z którym zjadłam trzydzieści wigilii.
– Nie chcę cię wyrzucać z domu, Jerzy – powiedziałam. – Chcę odzyskać to, co mi się należy. Pracowałam na to mieszkanie tak samo jak ty. Każdą złotówkę, każdy miesiąc.
Odwrócił się i poszedł. Nie obejrzał się.
