Przeszukałam szufladę trzy razy. Potem pozostałe szuflady. Potem szafkę w sypialni, komodę, torebki. Nic. Kartka z kwotą, datą i dwoma podpisami po prostu zniknęła.
Nie mam alarmu. Nie mam kamery. Mam za to syna, który ma klucze do mojego mieszkania i który był u mnie pięć razy w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Raz – kiedy mnie nie było, bo pojechałam do Jadwigi odebrać materiał na sukienkę. Sam zadzwonił wtedy i powiedział, że wpadł podlać kwiaty, bo wiedział, że mnie nie ma.
Podlać kwiaty.
Przez trzy noce nie spałam. Leżałam w ciemności i odtwarzałam w głowie każdą wizytę Damiana z ostatnich tygodni. Czy się kręcił przy sekretarzyku? Czy zostawał sam w przedpokoju? Czy Paulina go o to poprosiła, czy to był jego pomysł?
A potem przyszło pytanie gorsze od wszystkich: czy to naprawdę ma znaczenie, kto wpadł na ten pomysł?
Jadwiga powiedziała krótko: – Idź do prawnika.
Poszłam. Prawnik wysłuchał, pokiwał głową i powiedział coś, co już wiedziałam – bez dokumentu sprawa jest trudna. Mogę złożyć pozew, szukać świadków, ale to będą miesiące, nerwy i koszty. I syn po drugiej stronie sali sądowej.
Mój syn.
Przez tydzień chodziłam jak nieprzytomna. Szyłam w zakładzie – igła leciała prosto, linia była równa, ręce robiły swoje. Ale głowa była gdzie indziej. Wracałam pamięcią do dnia, kiedy Damian miał sześć lat i znalazł na podwórku portfel z pieniędzmi. Przyniósł do domu, oddał mi i powiedział poważnie: – Mamo, to nie nasze. Trzeba zwrócić.
Gdzie się podział tamten chłopiec?
