Po śmierci męża okazało się, że miał drugie konto, o którym nie wiedziałam. Nie chodziło nawet o pieniądze – tam było ich niewiele. Chodziło o przelewy: co miesiąc, od piętnastu lat, ta sama kwota, na to samo nazwisko. Nazwisko, które usłyszałam pierwszy raz w życiu.
Gdyby Bogdan nie umarł tak nagle, pewnie nigdy bym się nie dowiedziała. Żyłabym dalej w przekonaniu, że znam swojego męża lepiej niż ktokolwiek na świecie. Trzydzieści pięć lat małżeństwa – to chyba wystarczająco dużo, żeby wiedzieć o człowieku wszystko. Okazało się, że nie.
Zawał zabrał go w lutym, w środku nocy. Wstał do łazienki i już nie wrócił. Znalazłam go na podłodze w korytarzu, boso, w piżamie w kratę, którą dostał ode mnie na imieniny. Karetka przyjechała w jedenaście minut. To było jedenaście minut za dużo.
