Gdy przerwał mi głos.
Ten, który powstał
Sprzątaczka weszła cicho.
Nazywała się Lina Perez , 55-letnia sprzątaczka, która zazwyczaj szorowała łazienki i zamiatała podwórko. Szczupła, skromnie ubrana, prawie niewidoczna – Leonardo wcześniej ledwo ją zauważył.
Lina rzuciła się w stronę rozbitego szkła i drżącej staruszki.
„Co ty tu robisz, nicponiu?” warknęła Camilla. „Posprzątaj ten bałagan! Oboje jesteście do niczego!”
Lina zignorowała polecenie.
Zamiast myć podłogę, podeszła bezpośrednio do Rosalindy.
Objęła starszą kobietę ramionami.
Wyciągając z kieszeni zniszczoną, ale nieskazitelną chusteczkę, Lina delikatnie otarła łzy i pot Rosalindy.
„Nie bój się, Señora” – wyszeptała. „Jestem tutaj. Nikt cię nie skrzywdzi”.
„Głucha jesteś?” krzyknęła Camilla. „Mówiłam ci, żebyś posprzątała podłogę!”
Lina powoli odwróciła się w jej stronę. Po raz pierwszy Leonardo dostrzegł cichą odwagę w oczach swojej pracownicy.
„Pani Camillo” – powiedziała Lina z szacunkiem, ale stanowczo – „dywan można wymienić. Szkło można odkupić. Ale człowiek – matka pana Leonarda – to nie jest coś, na co można krzyczeć”.
Camilla rzuciła się, żeby ją uderzyć.
Lina zamknęła oczy i osłoniła Rosalindę swoim ciałem.
