Trzęsły mi się ręce i czułem mdłości, ale nie zatrzymałem się.
„Zawsze jesteś ze mną, moja miłości.”
„Tęsknię za tobą, moja Marianne. Tęsknię za wszystkim, co z tobą związane, moja córko.”
„Och, Tommy… Babcia naprawdę nie może się doczekać, żeby cię znowu zobaczyć.”
Pierwszej nocy, kiedy włączyłam telewizor, płakałam.
Trzęsły mi się ręce i czułem mdłości, ale nie zatrzymałem się.
Nie trwało to długo.
Następnego wieczoru siedziałem przy oknie z filiżanką herbaty, gdy usłyszałem głos pana Hawthorna.
To był mój sąsiad, zrzędliwy człowiek.
„Twoje drzewo jest za jasne! Nie daje mi zasnąć, Mabel!”
Nie trwało to długo.
Odstawiłem kubek i wyszedłem na zewnątrz. Stał na podjeździe ze skrzyżowanymi ramionami.
„Mogę to przełożyć. Albo przyciemnić światła, jeśli to pomoże.”
Jęknął.
