Zapadła cisza, cisza, która nie potrzebowała już pozwolenia.

Mijały tygodnie.

Sprawa przeciwko Renato narastała. Oszustwo przerodziło się w spisek. Spisek ujawnił przymus. A przymus, raz ujawniony, wymusił zeznania.

Maricel została ponownie wezwana do sądu.

Tym razem nie była sama.

Za nią siedziały kobiety. Niektóre starsze, inne młodsze. Wszystkie się jej przyglądały.

Kiedy sędzia zapytał ją, dlaczego zabrała głos, Maricel po prostu odpowiedziała:

„Bo ziemia pamięta. A kiedy ona mówi, ja słucham”.

Po przesłuchaniu, gdy wyszła na popołudniowe słońce, wyczuła ruchy dziecka.

Uśmiechnęła się, ani łagodnie, ani smutno.

Silnie.

Wróciła do domu i zasiała nowe nasiona w miejscu, w którym pług uderzył w metal.

Ziemia przyjęła ich z otwartymi ramionami.

Ponieważ ziemia już niczego nie ukrywała.

I Maricel w końcu zrozumiał ostatnią lekcję, którą jego ojciec zakopał nie w skrzyni, lecz w samym akcie:

Prawdy nie da się posiąść.

Chodzi o to, żeby je odkryć, żeby inni wiedzieli, gdzie szukać.

Ziemia pamięta.

Ludzie również.