Utrata bliskiej osoby jest jak zagubienie się we mgle: dni mijają w natłoku emocji, a w tak krótkim czasie trzeba podjąć tak wiele decyzji. Pomiędzy organizacją pogrzebu, załatwianiem spraw administracyjnych i odwiedzaniem krewnych, zdarza się nam pospiesznie przeglądać rzeczy zmarłego. A potem zdarza się, że rozstajemy się z rzeczami, których później głęboko żałujemy. Ale niektóre codzienne wspomnienia są warte o wiele więcej niż tylko ich wartość materialna…
Słowa napisane ich własną ręką: niezastąpione dziedzictwo.
Pospiesznie nabazgrana kartka urodzinowa, krótka notatka zostawiona na kuchennym stole, list starannie złożony w pożółkłej kopercie… Te zapiski noszą niepowtarzalny ślad ich pisma i myśli. Ponowne przeczytanie tych słów może wywołać łzy, ale także głębokie poczucie więzi.
W wirze żałoby kusząca może być chęć spakowania wszystkiego, wyrzucenia wszystkiego. Ale te zapiski są często najbardziej intymnymi świadectwami tego, jak nas kochali, wspierali, czy po prostu o nas myśleli. Włóż je do pudełka wspomnień, nawet jeśli nie jesteś gotowy, by je od razu przeczytać.
