Rozmawialiśmy – nie jak obcy ludzie, ale jak ludzie, którzy dostrzegali u siebie nawzajem tę samą skazę. Nie udzielała rad. Nie próbowała mnie naprawiać. Po prostu rozumiała.
Kiedy w końcu odeszła, znikając między nagrobkami, coś we mnie drgnęło. Nie byłam uzdrowiona. Ale czułam się… otwarta. Jakby ciężar, który dźwigałam, pękł, zamiast mnie zmiażdżyć.
Wyszłam z cmentarza przemoczona do suchej nitki, z zimnym ciałem i niespokojnym umysłem. Wina i nadzieja splatały się ze sobą, nierozłączne.
Następnego ranka, stojąc przy ołtarzu, patrzyłem, jak Claire idzie w moim kierunku – jej oczy są spokojne, a uśmiech nerwowy, ale szczery.
Wtedy wiedziałem, że miłość nie jest wyborem między przeszłością i teraźniejszością.
Jednak słowa Eleny rozbrzmiewały w mojej głowie niczym ciche ostrzeżenie, przypominając, że niektóre prawdy nie wymagają odpowiedzi, lecz szczerości.
Sposób, w jaki przekazujemy miłość, ma takie samo znaczenie jak to, komu ją dajemy.
A gdy pastor zapytał: „Danielu, czy bierzesz tę kobietę, porzucając wszystkie inne?”, ścisnęło mi się gardło.
Cała moja przyszłość zależała od mojej odpowiedzi.
I w tej zawieszonej sekundzie wydarzyło się coś, na co nikt w kaplicy nie był przygotowany…
Miałam wrażenie, jakby świat się zatrzymał. Dłonie mi się pociły, a serce waliło tak głośno, że zagłuszało szepty za mną. Oczy Claire wpatrywały się w moje – spokojne, cierpliwe, ale i pełne lęku. Zasługiwała na pewność. Ja jej nie miałam.
Minister odchrząknął. „Danielu?”
Rozchyliłem usta, ale nie mogłem wykrztusić słowa.
Wtedy drzwi z tyłu małej kaplicy zaskrzypiały i otworzyły się. Wszyscy się odwrócili.
Do środka weszła kobieta – jej ubranie wciąż wilgotne po burzy, włosy spięte w niedbały kok. Elena. Z cmentarza.
Poczułem ucisk w żołądku.
Nie była tu dla mnie. A przynajmniej tak mi się wydawało. Wyglądała na niemal zawstydzoną, kiedy cicho wślizgnęła się do ostatniej ławki. Ale jej widok złamał coś we mnie.
Bo patrząc na nią, przypomniało mi się, co powiedziała:
Nie przestajesz kochać kogoś. Uczysz się to nosić.
