Minęło pół roku. Zbyszek nie zadzwonił ani razu. Ja nie dzwoniłam do niego. Mieszkanie mamy wyremontowałam i wynajęłam młodej parze z dzieckiem – pieniądze odkładam na fundusz dla Karoliny, na przyszłość.
Czasem wieczorami siadam w swoim mieszkaniu przy kuchennym stole i myślę o mamie. Nie o tym, co zostawiła. O tym, że do końca była sprawiedliwa – nawet kiedy to bolało. Bo ten list nie był karą dla Zbyszka. To było lustro.
Nie wiem, czy brat kiedykolwiek je w nim spojrzał. Ale wiem, że mama – nawet z kłopotami z pamięcią, nawet z bolącymi kolanami – widziała wszystko wyraźniej niż ktokolwiek z nas.
Odpowiedzialność to nie prezent. Ale czasem ktoś w końcu to zauważa.
