Dźwięk rozległ się ponownie, gdy pług Maricel uderzył w ziemię – był głęboki, głuchy i niewątpliwie metaliczny.
Jej dłonie zrobiły się zimne wokół rękojeści. Przez chwilę zastanawiała się, czy wyczerpanie w końcu doprowadziło ją do szaleństwa. Wbiła ostrze z powrotem w to samo miejsce.
Hałas.
Serce zaczęło jej walić, tym razem nie ze strachu, ale z większą intensywnością: czujność. Wspomnienie. Głos ojca nie był już szeptem; brzmiał jak rozkaz.
Ziemia kryje tajemnice.
Maricel upadła na kolana i drżącymi palcami dotknęła ziemi. Tutaj gleba była ciemniejsza, bardziej zbita, jakby została raz poruszona, a potem pospiesznie zasypana. Kopała gołymi rękami, ignorując ból w dłoniach, ból pleców i ucisk w żołądku. To, co leżało pod spodem, czekało o wiele dłużej niż jej cierpienie.
Najpierw pojawił się jeden róg — zardzewiały, kwadratowy.
Pociągnęła mocniej, poszerzając otwór, aż w końcu kształt ukazał się w całości: mała metalowa skrzynia, wgnieciona i naznaczona czasem, ale niezaprzeczalnie zamknięta.
Maricel usiadła z powrotem na piętach, bez tchu. Jej myśli dryfowały przez lata: ciche ostrzeżenia ojca, jego nalegania, by znała granice, jak pewnego dnia zakopał coś „dla bezpieczeństwa”, po tym, jak mężczyzna z miasta przyszedł go przesłuchać. Była wtedy młoda, bardziej interesowało ją niebo niż sekrety.
Wtedy niebo spadło na niego.
Spojrzała w stronę domu. Weranda była pusta. Renato i Aling Lorna byli w środku – prawdopodobnie przed telewizorem – a świat pozostał idealnie uporządkowany, tak że jej cierpienie pozostało niewidoczne.
Z trudem zaciągnęła skrzynię na skraj pola, w cień drzewa mango. Zamek był stary. Wystarczyło jedno uderzenie kamieniem, żeby go otworzyć.
W środku znajdowały się paczki owinięte w ceratę. Otworzyła pierwszą z nich drżącą ręką.
Dokumenty.
Akty własności. Rachunki. Stare kontrakty podpisane przez jej ojca – i innych. Księga rachunkowa z pożółkłymi stronami, zapisanymi starannym pismem. A pod spodem, osobno zapakowana, mała płócienna sakiewka pełna monet i biżuterii – być może jej matki, starannie zachowana na dzień, gdy dopadnie ją choroba, a banki okażą się zbyt niedostępne.
Maricel odetchnął z ulgą, rozpoznając nazwiska w księdze. Nie tylko ojca. Ojca Renato. Nazwisko panieńskie Aling Lorny. Daty. Kwoty. Niespłacone pożyczki. Umowy zerwane potajemnie, uregulowane nie pieniędzmi, a przymusem.
