Wciąż pamiętam to Święto Dziękczynienia, jakby wydarzyło się wczoraj.
Dorastając, święta nigdy nie kojarzyły się z wystawnymi stołami ani uroczystymi przyjęciami. Moja mama pracowała na niekończące się zmiany, żeby utrzymać dom, i przez większość lat Święto Dziękczynienia wydawało się zwyczajnym dniem.
W 2010 roku moja przyjaciółka Layla zaprosiła mnie do siebie. Starałam się udawać obojętną, ale gdy tylko przekroczyłam próg, aromat ciepłych bułeczek, pieczonego indyka i domowego sosu przeniósł mnie do zupełnie innego świata.
